Uporczywe porażenie u chorych krytycznie chorych po długotrwałym podawaniu wekuronium czesc 4

Ci pacjenci nie mieli ruchu, ani spontanicznego, ani w odpowiedzi na stymulację, i mieli bezdech (Tabela 1). Spośród siedmiu pacjentów, którzy przedłużyli blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, pięć ostatecznie odzyskało funkcję nerwowo-mięśniową. Dwóch pacjentów zmarło przed wyzdrowieniem, jeden po siedmiu dniach, a drugi po ponad ośmiu godzinach długotrwałej blokady nerwowo-mięśniowej (odpowiednio pacjenci i 5). Wszyscy pacjenci z długotrwałą blokadą nerwowo-mięśniową mieli niewydolność nerek, a czworo miało również upośledzoną czynność wątroby (Tabela 1). Wśród dziewięciu pacjentów, którzy nie mieli przedłużonej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, u czterech stwierdzono prawidłową czynność nerek i wątroby, u jednej wystąpiła niewydolność wątroby i prawidłowa czynność nerek, u trzech wystąpiła niewydolność nerek i upośledzona czynność wątroby, u jednego wystąpiła niewydolność nerek i wątroby. Częstość niewydolności nerek była istotnie wyższa w grupie z długotrwałą blokadą nerwowo-mięśniową (siedmiu z siedmiu pacjentów w porównaniu z czterema z dziewięciu pacjentów, P <0,03). Częstotliwość upośledzenia funkcji wątroby lub niewydolności wątroby była podobna u pacjentów zi bez długotrwałej blokady (czterech z siedmiu pacjentów w porównaniu do pięciu z dziewięciu pacjentów).
Tabela 2. Tabela 2. Stan zasad kwasowych, stężenia elektrolitów w osoczu i rodzaj terapii antybiotykowej podawanej w zależności od obecności lub braku przedłużonej blokady nerwowo-mięśniowej. * W grupie z przedłużoną blokadą nerwowo-mięśniową stwierdzono istotnie wyższy odsetek kobiet niż w grupie bez niego (sześciu z siedmiu pacjentów w porównaniu do dwóch z dziewięciu pacjentów). Średni wiek (. SD) obu grup pacjentów był podobny (45 . 15 vs. 48 . 22 lat). Średnie pH tętnicze i stężenie wodorowęglanów w osoczu były niższe, a stężenie magnezu w osoczu było wyższe u pacjentów z długotrwałą blokadą przewodnictwa nerwowo-mięśniowego niż u osób bez niego (Tabela 2). Nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy grupami podawanymi jednocześnie w podanej postaci antybiotykoterapii (Tabela 2).
Mediana całkowitej dawki wekuronium była podobna u pacjentów z długotrwałą blokadą i bez długotrwałej blokady (379 vs. 187 mg, zakres, 60 do 1218 wobec 107 do 406 mg), podobnie jak mediana dziennej dawki (0,64 vs. 0,52 mg na kilogram masy ciała, zakres od 0,48 do 2,29 vs. 0,23 do 1,08); mediana czasu trwania leczenia była również podobna (7 vs. 6 dni, zakres, 2 do 17 w porównaniu z 3 do 7). Chociaż całkowita dawka wekuronium nie różniła się istotnie w obu grupach, pacjenci bez przedłużonej blokady, ale z niewydolnością nerek otrzymywali mniejsze dzienne dawki wekuronium (mediana 0,29 mg na kilogram, zakres od 0,23 do 0,42) niż u pacjentów z przedłużonym blokada i niewydolność nerek (mediana, 0,65 mg na kilogram, zakres, 0,48 do 2,29; P <0,05).
Tabela 3. Tabela 3. Stężenia wekuronium i 3-desacetylocuroniowego w osoczu u pacjentów z długotrwałą blokadą nerwowo-mięśniową oraz u osób bez takiej blokady. * Po zakończeniu leczenia wekuronium pacjenci z przedłużoną blokadą przewodnictwa nerwowo-mięśniowego mieli wyższe stężenia 3-dezacetyloczuuronium w osoczu niż pacjenci, którzy szybko wyzdrowili (Tabela 3). Na przykład, sześciu z siedmiu pacjentów z długotrwałą blokadą miało stężenie 3-desacetylwursztynianu w osoczu powyżej 400 ng na mililitr
[patrz też: wyszukiwarka lekarzy, progesteron cena, flyboard allegro ]