Uporczywe porażenie u chorych krytycznie chorych po długotrwałym podawaniu wekuronium ad 5

Przeciwnie, żaden z pacjentów bez przedłużonej blokady nie miał stężenia 3-desacetyloczu miauronu w osoczu powyżej 400 ng na mililitr w jakimkolwiek momencie podczas badania infuzyjnego. Poziomy 3-desacetyloczu-mium w osoczu były mierzone tylko u ośmiu z dziewięciu pacjentów bez przedłużonej blokady nerwowo-mięśniowej, ponieważ pacjent 16 zmarł przed osiągnięciem stanu ustalonego. W żadnym z pacjentów nie wykryto 3,17-bidesacetylocuronu w osoczu. Tabela 4. Tabela 4. Porównanie zmiennych farmakokinetycznych pojedynczej dawki u pacjentów, którzy przyjmowali Vecuronium przez co najmniej dwa dni z pacjentami, którzy otrzymali pojedynczą dawkę wekuronium. U pacjentów bez długotrwałej blokady mediana szybkości wlewu wekuronium wynosiła 0,35 .g na kilogram na minutę (zakres od 0,1 do 0,7), a końcowa szybkość infuzji wynosiła 0,35 .g na kilogram na minutę (zakres od 0,1 do 0,8). Wartości farmakokinetyczne dla tych pacjentów przedstawiono w Tabeli 4.
Dyskusja
U wszystkich siedmiu pacjentów, którzy przedłużyli blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego po podaniu wekuronium, wystąpiła niewydolność nerek (klirens kreatyniny <30 ml na minutę) i żaden pacjent bez niewydolności nerek nie przedłużył okresu blokady. To stwierdzenie jest zgodne z obserwacjami innych badaczy, którzy badali wpływ przedłużonego podawania wekuronium u pacjentów z niewydolnością nerek5 oraz u osób bez tego czynnika.18 Chociaż niewydolność nerek wydaje się być dominującą zmienną, inne czynniki, takie jak stężenie w osoczu 3-desacetylowy metabolit wekuronium, płeć żeńska, obecność kwasicy metabolicznej i podwyższone stężenia magnezu w osoczu, były również związane z przedłużoną blokadą nerwowo-mięśniową. Do blokady mogła przyczynić się miopatia lub neuropatia.19, 20 Badania przewodzenia nerwowego u pacjenta wskazały na pierwotną blokadę nerwowo-mięśniową4, ale takich badań nie wykonano u innych pacjentów.
Ponieważ wątroba jest głównym narządem eliminacji zarówno dla vecuronium, jak i 3-desacetylvecuronium u zwierząt, spodziewaliśmy się, że niewydolność wątroby, a nie niewydolność nerek, będzie związana z przedłużającą się blokadą przewodnictwa nerwowo-mięśniowego po długotrwałym podawaniu wekuronium. Częstotliwość upośledzenia czynności wątroby była podobna u pacjentów z długotrwałą blokadą iu tych, u których nie wystąpiła niewydolność wątroby, nie przedłużała się blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (Tabela 1). Nie ma wytłumaczenia dla większej częstości niewydolności nerek niż niewydolność wątroby u pacjentów z długotrwałą blokadą, poza tym, że mechanizm eliminacji tych leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe u ludzi może być inny niż ten u zwierząt, które były badane. 21 22 23 24
Fakt, że 3-desacetylowy metabolit wekuronium przyczynił się do przedłużonej blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego po długotrwałym leczeniu wekuronium, jest potwierdzony wyższymi stężeniami 3-desacetyloczreksuronu w osoczu stwierdzonymi u pacjentów z przedłużoną blokadą przewodnictwa nerwowo-mięśniowego w porównaniu z pacjentami bez długotrwałej blokady (Tabela 3). ). Chociaż jego siła działania u ludzi nie jest znana, uważamy, że ten metabolit przyczynił się do przedłużonej blokady nerwowo-mięśniowej. U kotów 3-desacetylowanurium ma około 50% siły blokującej przewodnictwo nerwowo-mięśniowe wekkoniami [25, 26]. U zdrowych pacjentów otrzymujących znieczulenie tlenkiem azotu i opioidami stężenie wekuronium w osoczu, które powoduje 90% obniżenie napięcia drgań linii podstawowej, wynosi 165. ng na mililitr.27 Połączenie stężenia wekuronium i jego metabolitu w osoczu może wyjaśniać utrzymującą się blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego u pacjentów od do 7
[hasła pokrewne: mikroangiopatia, biomentin, pentohexal ]